மே தினத்தின் வரலாறு: உழைப்பின் உரிமையைப் மீட்டெடுத்த வீர வரலாறு

மே தினம், அல்லது சர்வதேச உழைப்பாளர் தினம், உலகம் முழுவதும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் மே 1-ஆம் தேதி உழைக்கும் வர்க்கத்தால் மிகுந்த எழுச்சியுடன் கொண்டாடப்படுகிறது. இந்த நாள், தொழிலாளர்கள் தங்கள் உரிமைகளைப் போராடிப் பெற்ற ஒரு வரலாற்று மைல்கல்லின் நினைவாகவும், அவர்களின் ஒற்றுமை மற்றும் தியாகத்தைப் போற்றும் தினமாகவும் விளங்குகிறது. இன்று நாம் அனுபவிக்கும் பல அடிப்படைத் தொழிலாளர் உரிமைகள், குறிப்பாக எட்டு மணி நேர வேலை, சும்மா கிடைத்துவிடவில்லை. அதற்குப் பின்னால் பல உயிர்களின் தியாகமும், பல ஆண்டுகாலப் போராட்டமும் உள்ளது.

வரலாற்று பின்னணி மற்றும் அமெரிக்கப் போராட்டம்:

19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், தொழில்புரட்சியின் காரணமாக அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகளில் தொழிற்சாலைகள் பெருகின. ஆனால், தொழிலாளர்களின் நிலை மிகவும் மோசமாக இருந்தது. அவர்கள் மனிதாபிமானமற்ற முறையில் தினசரி 12 முதல் 16 மணி நேரம் வரை வேலை செய்யக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். மிகக் குறைந்த ஊதியமும், பாதுகாப்பற்ற வேலைச் சூழலும் இருந்தது.

இந்தச் சுரண்டலை எதிர்த்து, தொழிலாளர் அமைப்புகள் ஒன்றிணைந்து ‘எட்டு மணி நேர வேலை’ என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்து போராட்டங்களைத் தொடங்கின. “எட்டு மணி நேர வேலை, எட்டு மணி நேர ஓய்வு, எட்டு மணி நேர உறக்கம்” என்பதே அவர்களின் முக்கிய முழக்கமாக இருந்தது. 1886-ஆம் ஆண்டு மே 1-ஆம் தேதி, அமெரிக்காவின் சிகாகோ நகரில் இந்த கோரிக்கையை வலியுறுத்தி மிகப்பெரிய பொது வேலைநிறுத்தம் தொடங்கியது. நாடு முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் இதில் பங்கேற்றனர்.

ஹேமார்க்கெட் கலவரம் மற்றும் தியாகம்:

சிகாகோவில் போராட்டம் தீவிரமடைந்த நிலையில், மே 3-ஆம் தேதி மெக்கார்மிக் ரீப்பர் தொழிற்சாலை அருகே பொலிஸாருக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் இடையே மோதல் ஏற்பட்டு சிலர் கொல்லப்பட்டனர். இதற்கு கண்டனம் தெரிவிக்கும் வகையில், மே 4-ஆம் தேதி சிகாகோவின் ஹேமார்க்கெட் (Haymarket) சதுக்கத்தில் தொழிலாளர்கள் ஒரு அமைதியான கண்டனக் கூட்டத்தைக் கூட்டினர். கூட்டம் முடியவிருந்த தருணத்தில், அங்கிருந்த பொலிஸார் மீது அடையாளம் தெரியாத நபரால் வெடிகுண்டு வீசப்பட்டது.

இதில் பல பொலிஸார் மற்றும் தொழிலாளர்கள் கொல்லப்பட்டனர் மற்றும் காயமடைந்தனர். இதைத்தொடர்ந்து பொலிஸார் கூட்டத்தின் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர். இந்த கலவரத்தைத் தொடர்ந்து, போராட்டத்தை ஒடுக்கும் நோக்கில் தொழிலாளர் தலைவர்கள் பலர் கைது செய்யப்பட்டனர். நியாயமற்ற விசாரணைக்குப் பிறகு, நான்கு தொழிலாளர் தலைவர்கள் தூக்கிலிடப்பட்டனர். இவர்களே ‘ஹேமார்க்கெட் தியாகிகள்’ என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

சர்வதேச அங்கீகாரம்:

ஹேமார்க்கெட் தியாகிகளின் தியாகம் மற்றும் அமெரிக்க தொழிலாளர்களின் போராட்டம் உலகளவில் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியது. 1889-ஆம் ஆண்டு பாரிஸில் நடைபெற்ற சர்வதேச தொழிலாளர் கூட்டமைப்பின் (The Second International) மாநாட்டில், இந்தத் தியாகங்களை நினைவுகூரும் வகையிலும், எட்டு மணி நேர வேலைக் கோரிக்கையை வலியுறுத்தவும் மே 1-ஆம் தேதியை ‘சர்வதேச உழைப்பாளர் தினமாக’ அறிவிக்க வேண்டும் என்ற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

இதன் பிறகு, உலக நாடுகள் அனைத்தும் இந்த நாளை உழைப்பாளர் தினமாகக் கொண்டாடத் தொடங்கின. தொழிலாளர்களின் ஒற்றுமையைக் குறிக்கும் வகையில் சிவப்பு நிறக் கொடி அவர்களின் சின்னமாக மாறியது.

இந்தியாவில் மே தினம்:

இந்தியாவிலேயே முதன்முதலில் மே தினத்தைக் கொண்டாடிய பெருமை நமது தமிழ்நாட்டையே சாரும். 1923-ஆம் ஆண்டு மே 1-ஆம் தேதி, இந்தியாவின் முதல் மே தின விழாவைச் சென்னையில் சிங்காரவேலர் (M. Singaravelar) தலைமையிலான ‘இந்துஸ்தான் தொழிலாளர் கிசான் கட்சி’ (Labour Kisan Party of Hindustan) நடத்தியது. மெரினா கடற்கரையில் உள்ள தொழிலாளர் சிலைக்கு அருகில் முதல்முறையாகச் சிவப்பு நிறக் கொடி ஏற்றப்பட்டது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், மே தினம் என்பது வெறும் விடுமுறை நாள் மட்டுமல்ல; அது உழைக்கும் வர்க்கத்தின் உரிமைப் போராட்டத்தின் வீர வரலாறு, தியாகம் மற்றும் சர்வதேச ஒருமைப்பாட்டின் சின்னமாகும். இது தொழிலாளர்கள் தங்கள் உரிமைகளைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்தவும், தங்களுக்கு எதிரான சுரண்டல்களை எதிர்க்கவும் ஊக்கமளிக்கும் நாளாக விளங்குகிறது.