ஒரு அமைப்பின் வெற்றி என்பது முகப்பில் வெளிச்சத்தில் பிரகாசிக்கும் சில தனிமனிதர்களின் திறமையால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. திரைக்குப் பின்னால் இயங்கும் எண்ணற்ற மனிதர்களின் அமைதியான அர்ப்பணிப்பு, பகிரப்பட்ட உழைப்பு மற்றும் தாங்கப்பட்ட சவால்களின் ஒட்டுமொத்தப் பிரதிபலிப்பே அதன் உண்மையான முகவரியாகும். மேடையில் தோன்றுபவரைக் கண்டு வியப்பது இயல்பு; ஆனால், அந்த மேடையைத் தாங்கி நிற்கும் தூண்களின் வலிமையைப் புரிந்துகொள்வதே முதிர்ச்சியடைந்த தலைமைத்துவத்தின் அடையாளம்.
தலைமைத்துவம் என்றால் என்ன?
தலைமைத்துவம் என்பது பிறருக்கு மேலே நிற்கும் உரிமை அல்ல; பிறருடன் இணைந்து முன்னேறும் பொறுப்பு. ஒரு பதவி முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை வழங்கலாம்; ஆனால் மனிதர்களின் நம்பிக்கை இல்லாவிட்டால், அந்த அதிகாரம் நீடிக்காது.
உண்மையான தலைவன், “நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்பதோடு நின்றுவிடாமல், “நம்மால் என்ன செய்ய முடியும்?” என்று சிந்திப்பான். தலைமைத்துவம் என்பது கட்டளையிடும் கலை அல்ல; மனிதர்களின் திறன்களை ஒரே நோக்கை நோக்கி இணைக்கும் கலை.
ஒரு தலைவனின் முதல் கருவி — செவிகள்
ஒரு தலைவனிடம் பேசும் திறனை விடக் கேட்கும் திறன் அதிகமாக இருக்க வேண்டும். பேசத் தயங்குபவரிடமும் கருத்தைக் கேட்பதே முழுமையான தலைமைத்துவம். “உங்களுக்கு என்ன கருத்து?” என்ற ஒரு சிறிய கேள்வி, ஒருவருக்குத் தன் குரலுக்கான மதிப்பை உணர்த்தும்.
“செல்வத்துள் செல்வம் செவிச்செல்வம் அச்செல்வம்
செல்வத்துள் எல்லாம் தலை.” — திருக்குறள்
கேட்பவன் தகவலை மட்டும் பெறுவதில்லை; மனிதர்களின் மனதையும் அறிந்துகொள்கிறான்.
குறையைத் தேடும் கண்களா? திறமையைக் காணும் கண்களா?
ஒருவரிடம் உள்ள குறையைக் காண்பதை விட, அவரிடம் இருக்கும் வலிமையை அடையாளம் காண்பது அவருடைய செயல்பாட்டை மாற்றக்கூடும்.
“இங்கே தவறு ஏற்பட்டிருக்கிறது” என்று சொல்வது தகவல். “இதைச் சிறப்பாகச் செய்ய உங்களால் முடியும்” என்று வாய்ப்பளிப்பது தலைமைத்துவம்.
ஒரு நல்ல வார்த்தையின் விலை என்ன?
சில நேரங்களில் ஒரு அமைப்பிற்குத் தேவையான மிகப்பெரிய வளம், ஒரு நல்ல வார்த்தையாக இருக்கலாம். பாராட்டு என்பது புகழ்ச்சியல்ல; ஒருவருடைய நல்ல முயற்சியை அவரே உணர்வதற்கு உதவும் கண்ணாடி.
நல்ல தலைவன் தவறுகளைத் திருத்துவான்; அதேவேளையில் நல்ல பண்புகளை அங்கீகரிக்க மறக்கமாட்டான்.
மனிதனை மாற்றுவதற்குப் பதிலாக சூழலை மாற்றுங்கள்
ஒரு விதையைப் பார்த்து, “ஏன் நீ இன்னும் வளரவில்லை?” என்று கேட்பதை விட, அதற்குத் தேவையான மண்ணும் நீரும் கிடைக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும்.
எனவே, ஒரு நல்ல தலைவன் ஒவ்வொருவரையும் ஒரே அச்சில் வார்க்க முயலாமல், அவர்கள் சுயமாக வளரக்கூடிய சூழலை உருவாக்குவான்.
தலைமைத்துவத்தின் உளவியல்:
நம்பிக்கையும் அர்ப்பணிப்பும்
மனிதன் வெறும் அறிவால் மட்டும் செயல்படுவதில்லை; உணர்வுகளாலும் இயக்கப்படுகிறான். மதிக்கப்படுகிறோம் என்ற உணர்வு பொறுப்பை வளர்க்கும்; குறைகள் மட்டுமே பார்க்கப்படும் போது ஆர்வம் குறையும்.
பயம் இருக்கும் இடத்தில் கீழ்ப்படிதல் மட்டுமே இருக்கும்; நம்பிக்கை இருக்கும் இடத்தில் மட்டுமே அர்ப்பணிப்பு உருவாகும்.
தமிழர் மரபும் அறநெறியும்
திருக்குறள் முடிவெடுப்பதற்கு முன் சிந்தனையின் அவசியத்தையும் (“எண்ணித் துணிக கருமம்”), கடந்த காலப் பங்களிப்புகளை மறக்காத நன்றியுணர்வையும் (“நன்றி மறப்பது நன்றன்று”) வலியுறுத்துகிறது.
ஔவையாரின் “அறம் செய விரும்பு” என்ற வரி உணர்த்துவது போல, பாராட்டுக்காக அல்லாமல் செய்ய வேண்டிய கடமைக்காகச் செய்வதே அறம்.
சோழர் கால வரலாற்று நிர்வாகம் உணர்த்துவது போல, தலைவன் எல்லாவற்றையும் தானே செய்யாமல், தனக்குப் பின்னாலும் இயங்கக்கூடிய வலுவான அமைப்புகளையும் மனிதர்களையும் உருவாக்க வேண்டும்.
தலைவன் இல்லாதபோதும் இயங்கும் குழுவே வெற்றி
தலைவர் இருக்கும்போது மட்டுமே ஒரு குழு சிறப்பாகச் செயல்பட்டால், அது முழுமையான வெற்றியல்ல. தலைவர் இல்லாதபோதும் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பொறுப்பை உணர்ந்து செயல்படுவதே உண்மையான தலைமைத்துவம்.
ஒரு விளக்கு மற்றொரு விளக்கை ஏற்றும்போது தனது ஒளியை இழப்பதில்லை. தலைவன் மற்றவர்களிடம் தலைமைத்துவப் பண்பை உருவாக்கும்போது அவனது உயரமும் குறைவதில்லை.
முடிவுரை
தலைமைத்துவத்தின் வலிமை, தலைவன் எவ்வளவு அதிகாரம் வைத்திருக்கிறான் என்பதில் இல்லை; அவனால் எத்தனை மனிதர்களுக்குள் நம்பிக்கை உருவாகிறது என்பதில் உள்ளது.
கேட்பது — மனிதநேயம்.
புரிந்துகொள்வது — முதிர்ச்சி.
பாராட்டுவது — ஊக்கம்.
வாய்ப்பளிப்பது — பெருந்தன்மை.
வளரச் செய்வது — தலைமைத்துவம்.
இறுதியில் கேட்கப்படும் மிகப் பெரிய கேள்வி: “நீங்கள் எவ்வளவு உயர்ந்தீர்கள்?” என்பதல்ல; “உங்களால் எத்தனை பேர் உயர்ந்தார்கள்?” என்பதே!
தன்னுடன் பயணிப்பவர்களுக்கும் முன்னேறுவதற்கான பாதையை உருவாக்குவதே தலைமைத்துவத்தின் உயர்ந்த வடிவம்.
பா. பவித்திரா
